هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

نمایشگاه کاترین اوپی با عنوان مناظر بکر در نیویورکتوسط : در:

کاترین اوپی

باز هم چالش "رویای آمریکایی"


باز هم چالش “رویای آمریکایی”

کاترین اوپی، به عنوان یکی از قابل توجه‌ترین عکاسان آمریکا
در عصر خودش، برای بیش از دو دهه آثاری تولید کرده
که عموماً ایده‌آل‌ها، هنجار‌ها، هویت آمریکایی و به‌خصوص
مفهوم «رویای آمریکایی» را به چالش می‌کشد.
او اولین بار در سال ۱۹۹۰ برای سری پرتره‌های
استودیویی‌اش با نام «بودن و داشتن»، شناخته شد.
کاترین اوپی در این مجموعه دوستانش و هنرمندانی که از جامعه‌
هنری طرد شده بودند را به تصویر کشید.
وی همچنین با مسافرت کردن به مناطق مختلف کشور،
گوناگونی مناطق و جوامع مختلف اصلی آمریکایی را به‌طور
مستند ثبت کرد؛ به عنوان مثال: سیستم بزرگراه‌های
لس‌آنجلس، تیم‌های فوتبال دبیرستانی، بازگشایی مربوط
به ریاست جمهوری در ۲۰۰۸ و پارک‌های ملی.
در پرتره‌ها و مناظرش، اوپی معمولاً میزانی از شک را با
دستکاری عکس‌هایش توسط برش زدن، محو کردن،
کلوس‌آپ یا شات‌های دور و بازی با ترتیب‌ها، در نگاه بیننده
پایه‌گذاری می‌کند.

مدیر گالری در این باره می‌گوید:«این نمایشگاه که عکس‌هایی
در مقیاس بزرگ و انیمیشن‌های استاپ‌موشن را به نمایش
می‌گذارد، وضعیت کنونی را از هر دو لحاظ سیاسی و
محیط‌ زیستی مورد بحث قرار می‌دهد.
کنار یکدیگر، این عکس‌ها آمریکای معاصری را به تصویر
می‌کشند که مناطق بکر آن، توسط سازمان‌های مختلف
در دست تخریب است. طبیعتی که دچار تخریب‌های قریب‌الوقوع
بومی و آب‌وهوایی‌ شده که به طور خاص، مناطق آب‌خیز
مورد بحث اوپی را در خطر قرار می‌دهند.»

در نگاه اول، ممکن است عجیب برسد که عکس‌های بدنه‌
کار عکس، کاترین اوپی، روی باتلاق‌ها تمرکز دارد؛ اما به هرحال
اوپی برای به چالش کشیدن کلیشه‌های زیبایی و جنسیتی
در آثارش شهرت دارد.
اما در نگاهی عمیق‌تر، اوپی با رد شدن از این مسائل موضوعی
را به میان می‌آورد که آدم‌ها عموماً اشتباه متوجهش می‌شوند:
باتلاق‌ها، برخلاف اینکه با اصطلاحات منفی گره خورده‌اند، برای
اکوسیستم‌ها مهم‌ و ضروری‌اند و سازمان‌های کنونی با اعمال
خطرناکشان دربرابر باتلاق‌ها و دیگر مناطق آب‌خیز، به حفاظت
از محیط زیست ضربه‌های بزرگی می‌زنند.

 

اخبار هنرهای تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.

برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

خرید نسخه کاغذی

 

دبیر خبر: فضه زحمتکش

 

اخبار

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.