نگاهی به دوارنامه‌ی ابوالفضل هارونی و پرهام قلمدار «از نفایس و نوادر روزگار که خان عالم آورده الحق از تأییدات طالع او بود که چنین تحفه به‌دست او افتاده، مجلس جنگ صاحبقران است. بالتمش‌خان و شبیه ... ادامه ...

در خلال جنگ دوازده روزه تنها بودم و به زشتی جنگ فکر می‌کردم. اینکه در زمانه‌ی جنگ چقدر تنگنا و زشتی و مرگ و خون و زخم می‌تواند باشد. ذهنم به سمت صلح و زیبایی آن رفت و متوجه شدم آن که در صلح است شاید زیبایی آن را درک نمی‌کند. ... ادامه ...

در سال ۱۳۸۹، در گالری طراحان آزاد، امیر معبد با اجرای «بیا نوازشم کن» ما را در موقعیتی قرار داد که مرز میان نوازش و خشونت محو شد. من در آن اجرا حضور داشتم. بدن هنرمند در برابر ساچمه ایستاد و ما دعوت شدیم تا با شلیک، نوازش را به خشونت تبدیل کنیم. تکرار مداوم عبارت «بیا نوازشم کن!» نه یک دعوت ساده، بلکه فرمانی بود که مخاطب را در جایگاه جنایتکار قرار می‌داد؛ جایی که نوازش به نقابی برای شلیک تبدیل می‌شود. ... ادامه ...

زیستن در تعلیقی که پایان ندارد ( دوامِ اجباری) سوگ غیر قابل‌ تحمل است و این گذار از سوگِ غیر قابل‌ تحمل، ماتم بیشتری را همراه دارد؛ همه را دچار انفعال می‌کند و خشمی به‌ همراه ... ادامه ...