علی ملک، مجسمهساز و نقاش خودآموخته، درگذشت.
او که مسیر هنری خود را با پیشینهای در سینما آغاز کرده بود، از ابتدای دههی هشتاد بهطور جدی به مجسمهسازی روی آورد و با زبانی شخصی و آثاری که روایت مستقل، طنز تلخ و ارجاع به تاریخ هنر را درهم میآمیختند، خود را به دنیای هنر معرفی کرد. ملک با نگاهی غریزی و شخصی، از نامگذاری و توضیح مستقیم آثار پرهیز میکرد و میکوشید هر اثر بهتنهایی روایتگر جهانی مستقل باشد.
آثار او با تکیه بر زبان پستمدرن، طنز سیاه، پرداختی خامدستانه و زمخت، جهانهایی مستقل و داستانگو میآفریدند که بینیاز از عنوان، مخاطب را به تاویل و مکاشفه فرامیخواندند.
او در طول دو دهه فعالیت هنری خود، در نمایشگاههای انفرادی و گروهی متعددی حضور یافت و آثارش در همکاری با گالریهای معتبر، جایگاه ویژهای در هنر معاصر ایران پیدا کرد. درگذشت او، فقدان یکی از صداهای متمایز و تجربهگرای هنر تجسمی ایران بهشمار میرود.
