هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

معرفی اثری از حسین زنده‌رودیتوسط : در:

پشت بام- حسین زنده‌رودی پژوهش

پشت بام- بام کاغذی: معرفی اثر حسین زنده‌رودی


معرفی اثری از حسین زنده‌رودی

این اثر هنری حسین زنده‌رودی، هنرمند ایرانی‌ست.  افسانه‌های ملی، مذهبی و شخصی شاخصه‌های مهم
کارهای زنده‌رودی هستند. معرفی اثری از حسین زنده‌رودی. نقش و نگارهای بومی چاپی، علائم طالع‌بینی
و نجوم و همچنین استفاده از نمادها و خوشنویسی در این تابلو دیده می‌شود.
زنده‌رودی این اثر را با عنوان «من و پدرم» توصیف کرده‌است؛ هنرمند در سمت چپ تصویر قرار دارد، دست‌هایش بالا
و سرش پایین است و پدرش در سمت راست تصویر به صورت فرمی مرکب دیده می‌شود.
حسین زنده‌رودی یکی از اعضای اصلی جنبش هنری سقاخانه بود. این جنبش در دهه‌ی ۴۰ فعالیت خود را آغاز کرده
و به دنبال ارائه‌ی جدیدی از فرم‌های سنتی-مذهبی در غالب هنر مدرن بود.
از حسین زنده رودی نقل است که:«…گرچه اشارات بصری و فرم‌هایی که هنرمند از آن‌ها استفاده می‌کند مربوط به
یک فرهنگ خاص است اما هدف او جهانی‌ست، همه‌ی انسان‌های دنیا برابرند و می‌توانند کارهای مرا ببینند و از آن‌ها
دریافت کنند.» . وی در جای دیگری می‌گوید: «مساله‌ی مهم دستیابی به یک نوع هماهنگی است بین فردی‌ که اثر را خلق
کرده و کسی که آن را می‌بیند.»

حسین زنده‌رودی

حسین زنده‌رودی در سال ۱۳۳۵ وارد هنرستان هنرهای زیبای تهران شد. اولین اثر نقاشی خود را در طول دوران تحصیل در هنرستان پدید آورد. در بیست و دو سالگی به پاریس رفت و در بی ینال ۱۹۶۱ پاریس برنده جایزه شد و یک بورس تحصیلی به او تعلق گرفت. وی سپس در رشته هنر تحصیل کرد.

پس از پایان تحصیلات به ایران بازگشت و آثارش را در «آتلیه کبود» به نمایش گذاشت، او بی تردید از مهم‌ترین چهره‌های مکتب سقاخانه محسوب می‌شود هرچند او در مصاحبه با دو هفته‌نامه تندیس این نسبت داشتن با مکتب را نفی می‌کند و سقاخانه را مترادفی با نام خودش می‌داند. حسین زنده‌رودی در سال ۱۳۵۱ قرآنی نفیس با طرح‌های رنگی را از طرف انتشارات «کلوب کتاب» در پاریس منتشر کرد که جایزه «زیباترین کتاب در سال جهانی کتاب» از طرف یونسکو به آن تعلق گرفت. آثار حسین زنده‌رودی در موزه‌های متعددی نگهداری می‌شود. سه دهه پس از انقلاب گالری هما نخستین بار آثار این هنرمند را در کلکسیون‌های مختلفی در معرض دید علاقه‌مندان قرار داد. از جمله این دوره‌ها می‌شود به نمایش سری مهرهای زنده‌رودی در این گالری در همکاری با فریدون آو اشاره کرد.موزهٔ بریتانیا در اردیبهشت ۱۳۹۲ بزرگداشتی به احترام این هنرمند و با سخنرانی ونیا پورتر برگزار کرده‌است.

پژوهشگر: یاسمن شاپوری

 

خرید نسخه کاغذی

مجله آنلاین

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.