هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

آمیگدال پیامهایش را سریع میفرستدتوسط : در:


آمیگدال پیامهایش را سریع میفرستد

نمایشگــاه انفرادی عکاسی
سودابه وطن پرست

کیوریتور: فریدون فربود

۲۲ آذر تا ۱ دی ماه ۹۸
ساعت ۱۶ تا ۲۰

گالری ژاله

The “Amygdala” quickly sends its messages

Solo Photography Exhibition
Sudabeh Vatan parast

Curator: Ferydoun Farbod

13th-22th Dec 2019
at 4-8 PM

 

.

جمعه گذشته گالری ژاله نمایشی از عکس های سودابه وطن پرست به کیوریتوری فریدون فربود را در برنامه خود داشت: ” * آمیگدال پیامهایش را سریع میفرستد .”

معاصریت را می توان فرهنگ خطرآکند معرفی کرد.

رسانه ها دائماً به ما یادآوری می کنند که جهان جای خطرناکی است.

خطر ـ آگاهی تنها با تجربه های شخصی کسب نمی شود بلکه به گفته “اولریش بک” مبتنی بر ناتجربه های دست دوم هم هست.

در جامعه خطرآکند شهروندان با نوعی عدم اطمینان و یقین زندگی می کنند که نه ناشی از مواجه شدن با یک تهدید است نه ناشی از مواجهه ی قبلی با آن.

 

 

*آمیگدال:
مرکز احساسات در مغز که مانند یک رادار هر نوع تهدید رابه ما هشدار می دهد. از این منظر ابزاری برای حفظ بقای ماست.

 

خرید مجله پشت بام با ارسال رایگان:

اخبار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.