هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

منطقه‌ی بی نورتوسط : در:


منطقه‌ی بی نور

نمایشگاه انفرادی نوید سلاجقه

در کالری آران

افتتاحیه 22 آذرماه 1398
اختتامیه 9 دی ماه 1398

این نمایشگاه چیدمانی است شامل سه اتاق به نام های منطقه بی نور، وضعیت لکنت و اتاق سفید.

منطقه‌ی بی نور : “جایی که نور به آن نمی‌رسد یا تقریبا دیگر به آن نمی‌رسد.”

همین امر که نور “تقریبا به آن نمی‌رسد” به این معنی است که هنوز کمی به آن می‌رسد، فقط دیگر کافی نیست وگرنه بی‌هیچ نوری نه دیدن‌ در کار است و نه بازنمایی.

تجربه‌ی حسانی بی نوری تنها در گذر از نور به بی نوری ممکن است.

 

.

The Aphotic Zone

Solo Exhibition of Navid Salajegheh

Opening at Aaran Projects on 13th December 2019
On view until 30th December 2019

This exhibition is an installation made up of three rooms: The Aphotic Zone, The State of Stutter, and The White Room.

The Aphotic Zone: Where light does not reach, or hardly does.

That it “hardly does” means it still does a little, though not enough; for if there is no light, there is neither vision nor is there representation.

The sensory experience of the lack of light is possible only through a passage from light to its lack.

.

خرید مجله پشت بام با ارسال رایگان:

اخبار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.