هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

مسعود سعدالدینتوسط : در:

مسعود سعدالدین

مسعود سعدالدین


انسان در نقاشی‌های مسعود سعدالدین

انسان در نقاشی‌های مسعود سعدالدین مهم‌ترین عنصر
روایی اثر است، که در موقعیتی بی‌زمان تصویر می‌شود.
نوع فعالیت انسان سعدالدین مبهم و نامشخص است و
در حالتی غریبه در فضا نمایش داده می‌شود. در مجموعه
اخیر نقاشی‌های سعدالدین، فضاسازی در حداقل قرار
دارد و پس زمینه‌های مبهم و کم‌عمق به اتاق یا فضایی
بسته محدود شده. اندک فعالیت آدم‌ها و ناشناخته
بودن آن فعالیت‌ها برای مخاطب، حسی رمزآمیز را
تداعی می‌کند.
زنی چشم‌دوخته به سایه‌ خود بر دیوار، مردی کتاب
به دست محصور در میان داربست‌های چوبی و یا
انسانی با صورتی پیچیده در پارچه، شخصیت‌های
رازآلود نقاشی‌های سعدالدین هستند.
فرم‌های واقع‌گرایانه، کیفیت رنگ‌های عمیق و اشباع،
ضربه‌قلم‌های برجسته و تفاوت بافت در عناصر تصویری
مانند لباس، پوست، مو و غیره از خصوصیات نقاشی‌های
سعدالدین است.
نقاشی‌های سعدالدین دربردارنده نوعی شاعرانگی
هستند که برآمده از ادبیات و شعر ایرانی است. این
شاعرانگی، حس و ضرورتی درونی، کشف و شهود
بی‌واسطه، غیرعقلانی و فشرده است که پرسش از
هستی منشاء آن است.

سعدالدین برای شروع یک نقاشی، مفهومی پیش‌ساخته
در ذهن ندارد و به دنبال معادل تصویری برای افکارش
نیست. او در مدل‌هایش حالت یا رفتاری را کشف و بعد
عکاسی می‌کند که به لحاظ فرمی دارای آن فشردگی
مفهومی یا شاعرانگی باشد و سپس آن را در نقاشی
به تصویر می‌کشد.
مسعود سعدالدین متولد 1335 در سمنان است. او در
سال 1359 در مقطع کارشناسی نقاشی از دانشگاه
تهران فارغ التحصیل شد و در سال 1363 به آلمان
مهاجرت کرد.
او از مهم‌ترین شاگردان هانیبال الخاص بود و در دوره
دانشجویی از استادانی همچون علی آذرگین، جواد
حمیدی، مارکو گریگوریان، مرتضی ممیز، جلال
شباهنگی و محسن وزیری مقدم بهره برد.

منابع:

کتاب “حیرت در آن” ، جاوید رمضانی. 1398
مقاله “هنرمندان معاصر ایران، مسعود سعدالدین”، نوشته حسن موریزی نژاد، دوهفته‌نامه تندیس. شماره 93

#بام_نقاشی
دبیر: نجوا عرفانی

عکس بیشتر:

اخبار هنرهای تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.

برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

خرید نسخه کاغذی

مجله آنلاین

نجوا عرفانیAuthor posts

دبیر بام نقاشی

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.