هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

حضور پررنگ زنان در عرصه هنرهای تجسمیتوسط : در:

منتخب نمایشگاه‌های هفته گذشته

زنان در دوران مدرن و پس از تحولات صنعتی و تکنولوژیکی و
به طبع آن تغییر سبک زندگی، در عرصه‌های اجتماعی، سیاسی،
فرهنگی و… فعالانه‌تر ظاهر شده و در پی احقاق حقوق از
دسترفته خود که بیشتر ریشه‌ی تاریخی و باورهای دیرینه داشته
به پا خواسته‌اند.
در ایران پس از انقلاب و از اواسط دهه هفتاد و با تغییر نسل و فضای
بوجود آمده پس از دوم خرداد، فضا برای حضور فعال‌تر دختران و زنان
باز می‌شود و حضوری پررنگ‌تر پیدا می‌کنند. در عرصه هنرهای
تجسمی نیز روز‌به‌روز با حضور گسترده‌ و فعال‌تر زنان روبرو هستیم
که تا امروز به اشکال مختلف و با قدرت بیشتر ادامه دارد. (در مورد
فعال‌تر شدن زنان از دهه هفتاد به بعد عوامل زیادی دخیل هست
که در این مقال نمی‌گنجد).

رویدادهای تجسمی

در یکی از آخرین رویدادهای تجسمی اخیر که اولین سالانه آرت‌پی
بود، آمار حاکی از حضور ۷۵ درصدی زنان و دریافت هر ۶جایگاه برتر
توسط آنان بوده است. هفته گذشته نمایشگاه‌هایی برپا شد که
یا هنرمند آن زن بود، یا موضوع با تمرکز بر روی زنان و دغدغه‌های
آنان شکل گرفته بود.

گالری “الا” نمایشگاه “تابستانه” را با طراحی زنان جوان معاصر برپا کرد.
گالری “ثالث” نمایشگاه “رنگ زندگی” را با آثار اکرم سرتختی
هنرمند خودآموخته‌ای که در سن بالا شروع به نقاشی می‌کند به
نمایش گذاشت.
گالری “دنا” آثار فتومونتاژ کاترین نظری را که به جنگ و با تمرکز بر
روی مصائب زنان در این میان پرداخته بود به نمایش درآورد.
گالری “سلوک” نمایشگاه گروهی با موضوع “خشونت” را با هنرمندان
زن به نمایش گذاشت که حضور این تعداد زن در کنار هم می‌تواند
خشونت علیه زنان را به ذهن متبادر کند.
گالری “دستان” آثار طلوع ناصری را روی دیوارهایش برد و گالری
“گلستان” طراحی‌های عباس خنجر را که به “نمامی” یا همان
خبرچینی در فرهنگ ما و بین زنان می‌پردازد را ارائه داد و گالری
“کاما” نقاشی‌های مرضیه فخر با عنوان “دگردیسی” را مهمان
چشمانمان کرد که دغدغه‌های زنانه در آثارش مشهود است.

باید خاطر نشان کنم این مقاله بدون هیچ قضاوت, تنها تحلیلی
پیرامون وضعیت حضور زنان در فضای هنرهای تجسمی کشورمان
است و بدلیل اقتضای فضای مجازی، مجمل و مختصر نوشته شده
است و می‌دانیم که موضوع قابل بررسی و تحلیل فراوان از جوانب
گوناگون می‌باشد.
در ضمن نمایشگاه‌های ذکر شده تنها بخشی از نمایشگاه‌های
برپاشده و محض نمونه نام برده شده‌اند. گالری‌های طراحان، اُ،
شیرین و… هم شامل مطالب ذکر شده می‌باشند.

#بامگردی
دبیر: مهدی مشایخی

 

عکس بیشتر:

 

اخبار هنرهای تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.

برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

خرید نسخه کاغذی

 

مجله آنلاین

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.