هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

بام عکاسی و آرتور ترستوسط : در:


بام عکاسی و آرتور ترس

 

 

آرتور ترس” عکاس آمریکایی جزء هنرمندانی است که از سال ١٩٦٠ به بعد عمده فعالیت‌های خود را بر روی نشان دادن همین رفتارها و رویاهای کودکان قرار داده است.

او پس از سپری کردن تجربه‌هایی در زمینه عکاسی مستند که عمدتا از مکان‌ها و پارک‌های در حال ویرانی و مردمان عجیب و غریب در جزیره “کنی” بوده, با بهره‌گیری از جنبش سورئالیسم چرخشی معنادار به‌سوی نشان دادن مفاهیم خاص و ذهنی از دنیای کودکان داشته است.

او اشاره می‌کند: “کارهای من در عین نشان دادن حالت‌های عجیب و غریب, نگران کننده نیز هستند. در این عکس‌ها اکثرا با فیگورهایی با روپوش‌های خاص و چهره‌های مرموز مواجه می‌شوید که در فضاهای ویران شده دیده می‌شوند.”

 

ترس” اضافه می‌کند: “هدف عمده من از این عکس‌های رویا مانند, نشان دادن خلاقیت‌های کودکان در تبدیل درونیات و احساسات خود به نشانه‌هایی جادویی است. طوری‌که من در این تصاویر تلاش دارم تا دریافت شخصی خودم را از این رویاها و احساسات بیان کنم.

این اتفاق برای اولین بار از طریق آشنایی من با سه کودکی شد که پدر و مادر آن‌ها از هم طلاق گرفته بودند. من با صحبت کردن با پدر و مادر آن‌ها و آن سه کودک, سعی داشتم تا به رویاها و احساسات درونی آن‌ها نزدیک‌تر شوم.”
.

.
آرتور ترس” را می‌توان در کنار پرداختن به تصورات و رویاهای کودکان, جزء اولین کسانی دانست که در بین سال‌های ٧٠-١٩٦٠ زمانی‌که عکاسی خیابانی شیوه‌ای غیر قابل اجتناب در آمریکا به حساب می‌آمد, توانست این مسیر را به نفع علاقمندی‌های ذاتی خود تغییر دهد و شکل جدیدی را با استفاده از ذهنیت و عینیت به وجود بیاورد.

 

 

نویسنده و موزه دار “ریچارد لورنز“, درباره او می‌گوید: “ترس, همواره سعی دارد تا دیدگاه‌های منحصر به فرد خود را با ژانر‌های همیشه در حال پیشرفت مدیوم عکاسی همراه کند. پرسش‌های تاریخی, فرهنگی, روانی-اجتماعی و مردم‌نگاری از جمله موارد بسیار مهم در کارهای او می‌باشند که بسیار با حوصله به آن‌ها پرداخته می‌شوند. “ترس” یکی از عکاسان شگرف آمریکایی است که توانسته با تلفیق نگاه مستند و ذهنی خود ژانر عکاسی مستند را دگرگون سازد. کارهای او طوریست که در کنار تولید “اروس” تصویری, حسی نامتجانس و خشن را همراه دارد. “آرتور” با استفاده از اسطوره‌ها تلاش دارد تا معانی عمیقی از زندگی, مرگ و آخرت بیان کند.”

.
بام عکاسی
دبیر: صمد قربان‌زاده

 

 

 

خرید مجله پشت بام با ارسال رایگان:

مجله آنلاین

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.