هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

بام گردی و داوود موسویتوسط : در:


بام گردی و داوود موسوی

 

 

•نمایشگاه نقاشی های داوود موسوی
گالری شیرین

 

داوود موسوی” متولد ۱۳۵۱ در تهران است و در سال ۶۷ وارد هنرستان هنرهای تجسمی تهران شد.

او نزد اساتید برجسته‌ای چون پرویز ایزد‌پناه، منوچهر معتبر، سمیعی و اسدیان آموزش دید. پس از دو سال از فارغ‌التحصیل شد. همزمان با دوران دانشجویی در همان هنرستان در سال ۷۳ مشغول به تدریس شد.

دو سال بعد یعنی از سال ۷۵ بنده افتخار شاگردی و آشنایی با ایشان را در هنرستان پیدا کردم.

او بسیار جدی، منضبط، متشخص و با دستانی قوی و توانا در طراحی و آناتومی بود و گه‌گاه لبخندی شیرین بر لب داشت.

نمایشگاه او در “گالری شیرین” اولین نمایشگاه انفرادی رسمی اوست. (که این موضوع نیز خود جای تحلیل و بررسی دارد. امیدوارم روزی به واکاوی این امر و علل مهجور ماندن طیفی از هنرجویان هم نسل او در سال‌های بعد بپردازم.)

نمایشگاه، بدون عنوان است و شعری از اخوان روی دیوار ورودی گالری، جای استیتمنت، خبر از سردی و غمی هستی شناسانه دارد.

سیاهی مطلق زمینه آثار بیننده را به سیاهی نامتناهی کائنات سوق می‌دهد. سرهای معلق در فضای اثر چون اجرام آسمانی، سرد و ساکت و رها سیر می‌کنند. خطوط پیرامون سرها به فضای سه بعدی و در حرکت آن‌ها انجامیده است.

نوعی نابودی هستی شناسانه در کارها دیده می‌شود. هم در هر اثر به تنهایی و هم در کل سلسله کارها، لحظه به لحظه و ذره ذره رو به تجزیه شدن می‌رویم. اما یک چیز در همان حال همچنان حاضر است و آن خودِ بودن و هستندگی‌ست.

تا جمجمهِ بی گوشت و استخوانِ بیجان و حیاتِ شی واره شده پیش می‌رویم. اما جدا از حیات و ممات، آنچه همچنان هست خود هستی و خود حضور است و آگاهی از این حضور.

حضوری به قامت تاریخ، هرچند سرد و منجمد، هرچند مومیایی شده و هرچند تهی…

گویی هستی، خود اندیشه‌ای‌ است سیال و روان در نامتناهی امکان‌.

#زمان و #مکان در سمفونی آثار داود موسوی به #لازمان و #لامکان مبدل می‌شود و ما را به خلسه‌ای در کائناتِ هستی می‌برد.

آثار او مرا به سمفونی هستی پرتاب می‌کند و من نمایشگاه بی‌عنوان او را “سمفونی هستی” می‌نامم.
.
بام گردی
دبیر: مهدی مشایخی

 

 

 

 

خرید مجله پشت بام با ارسال رایگان:

مجله آنلاین

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.