هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

شاهکار گمشده لئوناردوتوسط : در:


کارشناسان ادعا می کنند که “شاهکار گمشده” لئوناردو را نمی توان یافت زیرا هرگز نقاشی نشده است.

سالهاست که محققان در تلاشند “شاهکار گمشده” لئوناردو را پیدا کنند و اکنون، برخی از کارشناسان می‌گویند این جستجو هرگز کامل نخواهد شد، زیرا این اثر اصلا وجود ندارد. در میزگردی که در 8 اکتبر برگزار شد، مورخان‌هنر روبرتا بارسانتی ، جیانکولا بلی ، امانوئلا فررتی و سسیلیا فروسینینی تحقیقاتی را ارائه دادند که به گفته آنها گواه این واقعیت است که کار لئوناردو پشت دیوار تالار شهر قدیمی، Palazzo Vecchio نیست.

درواقع تابحال محققان بر این باور بودند که نقاشی «نبرد آنگیاری» که در زمان خلع قدرت خاندان مدیچی در فلورانس سفارش داده شده بود هیچگاه تمام نشده است و با بازگشت آنها به قدرت «کوزیمو مدیچی» به معمارش «جورجیو وازاری» سفارش داده که سالن بزرگ ساختمان شهرداری را نوسازی و آن را بزرگ کند و دیوارهای ان را با نقاشی‌هایی از فتوحات خاندان «مدیچی» تزئین کند. اما احتمال کمی وجود دارد که «وازاری» که اولین مورخ هنری و از تحسین‌کنندگان «داوینچی» بود روی نقاشی او را دوباره با یک نقاشی دیگر پوشیده باشد.

نبرد آنگیاری

شرکت نگاه روشن پارس حامی پشت‌بام

اخبارویژه

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.