هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

مهین منفرد/ «آشکارگی»توسط : در:


نمایشگاه آثار مهین منفرد، با عنوان «آشکارگی»، در گالری نگر

جهان انتزاع، جهانی فارغ از تصور ملموس و واقعیت بیرونی ا‌ست. جهانی برگرفته از ذهنیت هنرمند در مواجهه با پیرامونش که در خوانشی برگرفته از عواطف و هیجانات او شکل می‌گیرد. هنرمند به واسطه ناخودآگاهش، از عینیت فاصله می‌گیرد تا در کنشی نقاشانه به کشف فضایی بپردازد که عناصر واقعی در آن به شکلی تجریدی آشکار می‌شوند. در ظاهر امر شاید اشاره‌ای به هیچ باشد، آنجا که تصویر مشخص و مورد عینی به چشم نمی‌آید، اما در پس هر لکه رنگ، حرکت قلم‌مو یا درترکیب‌بندی کلی اثر، چیزی نهفته است که در فرآیند کشف و شهود، عیان می‌شود.نقاشی‌های مهین منفرد در نگاه نخست مانند اغلب نقاشی‌های انتزاعی به دور از بازنمایی عینی و در رفتاری ناشی از احساسات و هیجانات هنرمند، برخوردی آنی و اکسپرسیو را می‌نمایاند.

البته در مواجهه دقیق‌تر، کنش حاصل از درک و دریافت، در تولید اثر بارز است. سطوح رنگی متفاوت با پالت رنگی گسترده (اما نه در تمامی آثار)، حرکت‌های تند و سریع قلم‌مو بر سطح بوم، در ترکیب و تضاد با خطوطی نازک و ظریف و در نهایت، حضور خاکستری‌های متفاوت، تصویری از خط سیر آزمون و خطا و درک و دریافت انتزاع از سوی هنرمند است. این سیر بیشتر در به‌کارگیری عناصر فرمی مانند تاش‌های رنگی، خطوط، صربه قلم‌ها و در نهایت در ترکیب‌بندی‌ نمایان است.

خاکستری‌ها، نشان‌دهنده شناخت هنرمند از فضای مثبت و منفی است

ترکیب‌بندی‌های گاه مختصر و مفید، در قیاس با ترکیب‌بندی‌های ساکن، چندان جایی برای گردش چشم بیننده ندارد. با این‌که شناخت هنرمند از نقاشی انتزاعی در این آثار مشهود است، اما برخی نقاشی‌هایی که خطوط زیاد و نزدیک به هم دارند، گیج‌کننده به نظر می‌رسند. به نظر می‌رسد آثاری که در آن‌ها خطوط در ترکیب کلی اثر حضوری مختصر دارند، در همنشینی با سطوح رنگی، تناسبی منطقی را به نمایش گذاشته‌اند. خصیصه اکسپرسیو خطوط در این ترکیب و تناسب منطقی، شدت و حدت بیشتری دارد. در برخی از قسمت‌های اثر، لکه‌ها و سطوح رنگی با خاکستری‌ها پوشانده شده، اما قابل تشخیص هستند. این امر بیانمندی رنگ پنهان‌شده را آشکار می‌کند. خاکستری‌های نقاشی منفرد، نشان‌دهنده شناخت هنرمند از فضای مثبت و منفی است که دراین گونه آثار وِیژگی اصلی به‌شمار می‌آید.

#بام_گردی
دبیر: محمد شمس
تصاویر:

گروه معماری کارند حامی شماره پنجم پشت‌بام
اخبار هنر‌های تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.
برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

مجله آنلاین

محمد شمسAuthor posts

دبیر بام‌‌گردی

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.