هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

بام عکاسی/ دایان آربس «آگاهی ناشاد»توسط : در:

پشت بام- معرفی آثار دایان آربوس


بام عکاسی: دایان آربس *«آگاهی ناشاد»

عکاسی نوعی مکاشفه است؛ بازمانده مادی از عالم غیرمادی. در این میان عکس‌های دایان آربس با صراحت و راستی وجود جهانی دیگر را نشانمان می‌دهد. دایان آربس عکاس آوانگاردی بود که در 14 مارس سال 1934 در آمریکا به دنیا آمد. آربس به عکاسی از افرادی که ظاهرا عجیب به نظر می‌رسیدند، علاقه‌ داشت. این امر شاید ناشی از زیست او در محله‌ای بود که بر نگرش عکاسانه او تاثیر ویژهای داشت.

او تصاویر زیادی در همین محل تهیه کرده است؛ تصاویری از کارناوالی که در آن افراد اشیا تیزی را به بدن خود فرو می کردند، مردان زن پوش، یک فرددوجنسیتی به همراه سگش، مردی که خالکوبی بر تمام بدنش نقش شده و امثال آن. در نهایت آربس عکس‌هایی از آسایشگاه روانی ناشناسی گرفت که شامل برخی از آخرین و تاثیرگذارترین آثار اوست. یکی از ویژگی‌های کار وی جلب اعتماد افراد و آشنایی با آن‌ها به جای عکاسی مخفیانه
است که به آن‌ها حالتی همچون سکون و جدیت پرتره‌های ویکتوریایی می‌دهد. عکس‌های دایان آربس در عین حال که، از نظر دیداری و موضوعی، مخاطب را نهیب می‌زند، اما چندان احساس شفقت و یا ترحم برنمی‌انگیزد.

عکاسی از جبر حاکم بر زندگی مردم

آربس عکاس جبر حاکم بر زندگی مردم است. مردمانی که نقص‌های آن‌ها از بدو تولد همراهشان بوده است. آربس در بیشتر مدت کار حرفه‌ای خود برای ثبت پرتره‌ها از فلاش استفاده می‌کرده که نتیجه‌ آن شفافیت و کنتراست بسیار بالا بین موضوع و پس‌زمینه است. با این‌حال، تقریبا تمام پرتره‌های دیگر که در فضای بیرونی قرار دارند بدون فلاش گرفته شده‌اند.

شاید وی‌ خواسته مزاحمتی برای افراد ایجاد نکند، که نتیجه‌ آن فقدان کنتراست و ایجاد طیف خاکستری است که فرد-موضوع را بسیار واقعی می‌نمایاند. بخشی از قدرت پرتره‌های آربس، به دلیل استفاده از کادر مربع است. کادر مربع، به دلیل تساوی اضلاع، از نظر دیداری دارای فشردگی بیشتری است و سبب تمرکز دید بر موضوع اصلی – در این‌جا پرتره‌ها – می‌شود. دایان آربس که در طول زندگی خود به افسردگی مبتلا بود، در ۴۸ سالگی در حالی که در وان حمام بود با تیغ اصلاح به زندگی خود پایان داد.

پی‌نوشت
* – عبارت فلسفی از فردریش هگل، فیلسوف آلمانی.
منبع
سانتاگ، سوزان، (۱۳۹۷)، درباره عکاسی، ترجمه: مجید اخگر، چاپ دوم، تهران، بیدگل.

#بام_عکاسی
دبیر: فاطمه پزشکی

تصاویر:

اخبار هنرهای تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.

برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

خرید نسخه کاغذی

مجله آنلاین

فاطمه پزشکی مقدمAuthor posts

دبیر بام عکاسی

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.