هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

سه چیز که در مورد شاهکار فرمیر نمی‌دانستیدتوسط : در:

Johannes Vermeer

Johannes Vermeer


زنی که در لباس آبی نامه می‌خواند اثر یوهانس فرمیر Johannes Vermeer

شاهکار هنری رمزآلود فرمیر از زنی که آبی پوشیده،
متعلق به روز‌های طلایی تاریخ هنری هلند است. نامه
نوشتن و نامه خواندن، قرن‌ها موضوع مورد توجه هنرمندان
بوده، اما یوهانس فرمیر به طور مشخصی به این موقعیت
توجه نشان داده است. هر ۳۵ اثر از وی در این باره، با
سکوت سردی پر شده‌اند که به او لقب «مرد مرموز دلفت»
را داد.
قطعاً چیزی که آثار یوهانس فرمیر را خیره‌کننده می‌سازد،
معمای نامه‌هاست. در این صحنه نیز، زنی که در لباس آبی
نامه می‌خواند، به عنوان اوج این رمزآلودی شناخته می‌شود.
در این اثر، زنی در حال نامه خواندن ایستاده است. او نامه
را نزدیک بدنش نگه داشته، گویی که مسحور کلمات شده
باشد. به نظر می‌رسد که با سرعت از جایش بلند شده
است. لباسش، لباس خواب است، پس احتمالاً به تازگی
بیدار شده است. پنجره‌ای نامعلوم نور ملایمی روی تصویرش
می‌اندازد و اتاق، اتاق ساده‌ای است.

Johannes Vermeer, Woman in Blue Reading a Letter (1663).

Johannes Vermeer, Woman in Blue Reading a Letter (1663).

سه چیز که در مورد شاهکار فرمیر نمی‌دانستید:

1-نقشه‌ای پر از معنی

به علت شهرت انکار‌ناپذیر فرمیر در دنیای امروز، تمام
جزئیات آثارش به دقت مورد بررسی قرار گرفته است.
نقشه‌های تزئینی در دیزاین‌های داخلی هلندی قرن ۱۷،
برای زیبا‌سازی پرطرفدار بوده‌اند و در نقاشی‌ها برای
اضافه کردن جزئیات به کار می‌رفتند. اما فرمیر نقشه‌ها
را با وسواس و دقت خاصی استفاده می‌کرد.
اسکن‌های ایکس-ری نشان می‌دهند که او حتی نقشه
را به مقدار کمی در تصویر حرکت داده تا توازن را در نقاشی
برقرار کند.
این نقشه، در یکی از کار‌های قبلی فرمیر (مأمور و دختر
خندان، ۱۶۵۷) نیز به چشم می‌خورد و به عنوان نقشه‌ای
واقعی و گران‌قیمت شناخته شده است.
چیزی که در این اثر با‌معناست، این است که فرمیر از
رنگ‌های خاموشی برای نقشه استفاده کرده تا با مو‌های
زن هم‌رنگ شود. خطوط پیچ‌خورده و نا‌منظم روی نقشه،
می‌تواند بازتاب افکار و احساسات پریشان زن بعد از
خواندن نامه باشد.

Johannes Vermeer, Officer and Laughing Girl (1657).

(Johannes Vermeer, Officer and Laughing Girl (1657.

 

2- قرض فرمیر

با اینکه نقاشی‌های فرمیر ممکن است شبیه
عکس‌هایی سر‌سری گرفته شده از اتفاقات روزمره
به نظر برسند، اما کاملاً برنامه‌ریزی شده‌اند. برعکس
دیگر نقاشان، فرمیر برای پیدا کردن موقعیت نقاشی،
ماجراجویی نمی‌کرد؛ بلکه صحنه‌هایی طراحی شده
می‌چید تا رویشان کار کند.
وی ایده‌هایش را از نقاش هلندی، گرارد تر بورچ، قرض
گرفته بود. گرارد اولین کسی بود که از زن‌های غرق شده
در افکارشان، نقاشی می‌کشید، چیزی که فرمیر امروزه
به آن شهرت دارد.
محققی که به آثار فرمیر پرداخته، می‌گوید:«واضح است
که بدون تر بورچ، فرمیری وجود نمی‌داشت.»

Gerrit ter Borch, The Letter (1660–62).

Gerrit ter Borch, The Letter (1660–62).

 

3-زنی بدون سایه

با توجه به سبک غیرطبیعی فرمیر برای کشیدن نور و سایه‌ها
در آثارش، محققان بر این باورند که در این اثر نیز، از روش‌های
خاصی برای کشیدن سایه‌ها استفاده کرده است.
وی نه تنها جزئیات را به حداقل رسانده، بلکه آنقدی پیش‌رفته
که سایه‌ی زن را به کلی از تصویر حذف کرده است. اگر با دقت
نگاه کنیم، می‌بینیم که صندلی‌ها و گیره‌های قرمز نگهدارنده‌ی
نقشه، هر دو سایه خودشان را دارند.
با حذف سایه، فرمیر این تصویر را القا می‌کند که زن وسط
نقاشی، در ابدیت گیر افتاده و برای همیشه شیفته‌ی نامه
باقی خواهند ماند.

 

از آثار دیگر معروف یوهانس فرمیر “دختری با گوشواره مروارید”، “پرتره بانوی جوان” و “خود‌نگاره یوهانس فرمیر” است.

 

اخبار هنرهای تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.

برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

خرید نسخه کاغذی

 

اخبارویژه

فضه زحمتکشAuthor posts

دبیر خبر سایت پشت‌بام

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.