هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

دنیس ساراژین “Denis Sarazhin”توسط : در:

پشت‌بام- بام نقاشی- دنیس ساراژین "Denis Sarazhin"


دنیس ساراژین “Denis Sarazhin”

دنیس ساراژین “Denis Sarazhin”، نقاشی است که با پرتره‌ها، فیگورهای بیانگر
و مفهومی و مناظر شناخته می‌شود. ساراژین متولد 1982 در اوکراین است.
او در سال 2008 از آکادمی هنر و دیزاین خارکوف فارغ التحصیل شد.
اغلب فیگورهای ساراژین، با حالت‌های متنوع، روی پس زمینه‌ای خالی قرار گرفته‌اند.
چنین است که این آثار، فضایی بدون جاذبه را تداعی می‌کند؛
فیگورها اغلب در فضا معلق هستند و گاه رویشان را از مخاطب برگردانده‌اند،
و یا چهره‌های خود را با دست پوشانده اند. تنشی در این آثار احساس می‌شود.

ساراژین هوشمندانه دست به حذف و انتخاب می‌زند.
این حذف شدن‌ها از چهره‌ها شروع می‌شود تا آنجایی که
تنها دست‌ها و بازوها در قاب نقاشی به جا می‌مانند.
مشاهده دست‌های آدم‌ها در نقاشی‌های ساراژین
حسی از نگرانی و تشویش را به مخاطب منتقل می‌کند.
انگار استعاره‌ای ناامیدکننده از سیاست و جنگ و صحنه‌ای بازسازی شده از دنیای امروز ما هستند.
اشاره به مقوله مرگ و میرایی از طریق حس استخوان زیر پوست دست‌ها
که با مهارت به تصویر کشیده شده، قابل مشاهده است.
در مجموعه “پانتومیم”، ایده اصلی نقاشی‌ها از نوعی هنر نمایشی
گرفته شده که بدن انسان وسیله اصلی ایجاد یک تصویر ذهنی است
و عمل بدون کلمات به عنوان ابزار بیان در نظر گرفته می‌شود.
در نقاشی‌های ساراژین نیز رابطه بین فرم بدن و بیان وجود دارد،
اما به دلیل ابهام و بی‌زمانی و بی‌مکانی فضای اثر،
بیننده امکان تفسیر آزاد از آن‌چه در نقاشی می‌بیند، دارد.
منبع الهام هنرمند، مشاهدات و تجربیات زندگی و ادراک او است.
واریاسیون رنگ‌های گرم و سرد و هم‌نشینی آنها در نقاشی‌های ساراژین نشان از تمرین و تلاش زیاد هنرمند دارد.

منابع:
www.artaesthetics.net
www.wooarts.com

#بام_نقاشی
دبیر: نجوا عرفانی

 

تصاویر بیشتر:

مجله آنلاین

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.