هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

پيكره “دخترک رقاص، ١٤ ساله” اثر ادگار دگاتوسط : در:

دخترک رقاص، ١٤ ساله

دخترک رقاص، ١٤ ساله


“دخترک رقاص، ١٤ ساله” اولين و آخرين پيكره‌ اثر ادگار دگا

پيكره “دخترک رقاص، ١٤ ساله” اولين و آخرين پيكره‌ای
بود كه ادگار دگا در سال ١٨٨١ به نمايش گذاشت؛
اما نه به صورت برنز قالب ريزی شده، بلكه به شكل
مجسمه مومی رنگ خورده.
او اين مجسمه را به همراه تعدادی از نقاشی‌هايش
در ششمين نمايشگاه امپرسيونيست‌ها در پاريس
به نمايش گذاشت.
این پیکره جسور و بی‌پروا با دستانی در پشت سر،
شخصیتی معتمد به نفس را به تصویر کشیده است.
بازديدکنندگان از ديدن متعلقات واقعی يک رقاص باله،
بر پيكره مومی حيرت‌زده می‌شدند؛ ملغمه عجيبی از
هنر و واقعيت. موهای رقاصه كوچک واقعی بودند، دامنی
از جنس ابريشم به تن و كفش‌های باله به پا داشت.
به درخواست هنرمند مجسمه در محفظه‌ای شيشه‌ای
به نمايش گذاشته شده بود، گويی نمايشی در موزه
تاريخ طبيعی بود. پس از مرگ دگا، حدود ١٥٠ مجسمه
در استوديوی او يافت شد.

در آن زمان هيچ‌کس هيچ‌یک از آن اسب‌های مسابقه
يا رقاصه‌های ساخته شده از موم، گل يا چوب‌پنبه را
نديده بود. دگا گفته است:
“مجسمه‌های من هيچ وقت حس تمام شدن را به همراه
نخواهند داشت. اين حد اعلای كار مجسمه‌سازی است…
به همين دليل است كه هيچ‌كس آن‌ها را نخواهد ديد…
تا زمانی كه من بميرم اين مجسمه‌ها از هم گسيخته‌اند.”
با اين حال بسياری از مدل‌های او در دهه ١٩٢٠ به آثاری
جاودان در قالب برنز تبديل شدند. رقاصه كوچك نيز يكي
از اين آثار است كه در موزه اورسی پاريس نگهداری می‌شود.

منبع: كتاب مجسمه‌هايی كه بايد شناخت/ايزابل كول و گروهی از نويسندگان/ترجمه راضيه مهديه

#بام مجسمه سازی
دبیر: فرزانه حسینی

تصاویر:

 

 

مجله آنلاین

فرزانه حسینیAuthor posts

دبیر بام مجسمه سازی

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.