هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

عکس‌های راوی: «وداع» ساسان مویدیتوسط : در:

بپشت بام - بام عکاسی - وداع ساسان مویدی


«وداع» ساسان مویدی

«عکاسی، رسانه قدرتمندی برای بیان حالات است.
استفاده شایسته از آن، تاثیر جدی در بهبود جامعه
و ادراک عمومی دارد و استفاده بد از آن، موجب بروز مشکلات
بی‌شماری می‌گردد. عکاسی ژورنالیستی (خبری)
به دلیل استفاده نشریات از عکس‌ ها، بیننده‌های بیشتری
نسبت به شاخه‌های دیگر عکاسی
داشته و تاثیر بسیاری بر افکار عمومی دارد.
به همین دلیل بسیار مهم است که
عکاس ژورنالیست دارای حس امانت‌داری و فهمی بالا
در شناخت و ارائه صحیح سوژه‌هایش باشد.»
یوجین اسمیت

خالق اثر و یا هنرمند اگر بی‌پروا نباشد، محافظه‌کار خواهد بود
و در بیان احساسات، عواطف و جهان‌بینی‌اش دچار
خودسانسوری می‌شود و این امر موجب عدم
توجه او به بیان و احساسات جامعه پیرامون خواهد شد.
برخی از تک‌عکس‌ها “نماد” قدرتمندی
از وضعیت فرهنگی و اجتماعی هستند.
این نشانه‌ها به‌جای نشان دادن “روند عکاسی”
عکاسان، دوره‌ای از تاریخ را یادآوری می‌کنند.
کسی نمی‌تواند پیشگویی کند که این نمادها
کی ساخته می‌شوند و چه عواملی باعث شکل‌گیری آنها
در ذهن مردم می‌شود. این تصاویر بی‌اطلاع و تقریبا
بدون اشاره به دیگر آثار همان عکاس، به یک نشانه بدل می‌شوند.

مثال روشن امر را می‌توان در عکس‌ های ساسان مویدی –
با عنوان وداع به کیوریتوری فرشید پارسی‌کیا-
مشاهده کرد. این عکس‌ها فارغ از ترکیب‌بندی
درخشان، هزاران داستان و قصه را در خود نگاه
داشته‌اند تا با هر بار دیدنشان یک روایت جدید، برون تابد.

عکس‌های راوی

روایت‌های عاشقانه، اجتماعی و حتی سیاست‌گریز که
قوام روابط شریف انسانی را در پس دوری اجباری
بیان می‌کنند. دوری‌ای که جدایی را به همراه نداشته،
بلکه وداع را در میان پرسوناژها مداوم کرده است.

روایتی اسطوره‌ای و حماسی که نه تنها در شعر
و ادبیات بلکه زبان به زبان در گوش مردم، زمزمه می‌کند.
به یاد داشته باشیم که یک عکس توانایی انتقال احساسات
را هنگام عکاسی ندارد. عکس عاملی بسیار قوی
در یادآوری خاطرات است. این موضوع هم نقطه قوت
و هم نقطه ضعف تصاویر عکاسی است.
نقطه ضعف از این بابت که تمام عکس‌ ها، تجربه رویارویی
با صحنه را به شدت یادآوری می‌کنند؛
در نتیجه این خطر وجود دارد که تصویر را فقط به
این خاطر که خاطره‌ای جذاب یا احساساتی بوده، انتخاب کرده‌ باشیم.

نقطه قوت از این بابت که شاید عکاسی نسبت به
رسانه‌های دیگر هنری -به عنوان مثال در مقایسه
با نواختن یک آلت موسیقی- رشته ساده‌تری برای
تهیه اثری قابل قبول باشد، اما خلق
تصاویر فوق‌العاده، کاری دشوار و نیازمند صرف زمان برای شناخت و لمس تجربیات زیسته است.

حمید جانی‌پور
#بام_عکاسی

عکس بیشتر:

 

اخبار هنرهای تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.

برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

خرید نسخه کاغذی

مجله آنلاین

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.