هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

اولین بینال تهران در کاخ ابیضتوسط : در:

بینال تهران

بینال تهران


۲۵ فروردین ۱۳۳۷ اولین بینال تهران در کاخ ابیض برگزار شد.

از ۲۵ فروردین ۱۳۳۷ که اولین بینال تهران در کاخ
ابیض برگزار شد، تا بهمن ۱۳۹۰ که هشتمین
بینال نقاشی در موزه هنرهای معاصر برگزار شد
و حتا بعدتر در شهریور ۱۳۹۶ و در هفتمین بینال
مجسمه، چندان شاهد سازوکار و نظام
ساختارمندی در برپایی بینال‌ها نبوده‌ایم.
در چنین فضایی که بینال‌ها یا چنان‌که از این عنوان
برمی‌آید، دوسالانه‌ها تعطیل شده‌اند، جشنواره
هنرهای تجسمی فجر با سازوکاری متفاوت و به
صورت سالانه برگزار شده و می‌شود، اما چنان‌که
باید جای خالی بینال‌ را پر نکرده است.
علاوه بر این، از سال ۱۳۸۵ فراخوان‌های دوره‌ای
در جهت کشف و معرفی استعدادهای جوان با
محدودیت‌های سنی متفاوت آغاز به کار کردند.
در سال ۸۵ گالری هما سالانه منتخب نسل نو
را با بازه سنی ۲۰ تا ۳۵ سال راه‌اندازی کرد و
فراخوان یازدهمین دوره آن، هفته گذشته منتشر
شد. تیر ماه همان سال دوسالانه دامون‌فر فعالیت
خود را با هنرمندان زیر ۲۵ سال آغاز کرد و تاکنون
هفت دوره را سپری کرده است.

دوسالانه ورسوس

دوسالانه ورسوس، دیگر رویدادی است که در حال
حاضر چهارمین فراخوان آن منتشر شده؛ البته رسانه
و حدود سنی هنرمندان، در سه دوره گذشته متغیر
بوده و امسال با تعیین مرز ۳۰ سالگی و اعلام شاخه
نقاشی برای رقابت، به کار خود ادامه می‌دهد. این
دوسالانه در دوره دوم به مجسمه‌سازی پرداخت و
همچنین دوره سوم از هنرمندان زیر ۳۵ سال دعوت
به عمل آورده بود.

رویکرد دیگری که در این راستا طی سال‌های اخیر دیده
شده، نگاه ایده‌محور و حمایت مالی برای اجرای پروژه
یا اعطای جایزه است؛ فراخوان‌هایی نظیر طرح “جایزه
ویستا” یا “پروژه‌های محسن” نمونه‌هایی از این دست
هستند.

در کنار این سالانه‌ها که جنبه رقابتی دارند و جوایزی
را به برگزیدگان اهدا می‌کنند، نهادهای دیگری از طریق
فراخوان‌ در پی ایجاد بستری برای معرفی هنرمندان
جوان در شاخه‌های مختلف هنری هستند؛ از جمله گالری
Ag در حوزه عکس که در حال حاضر نیز برنامه استعدادیابی
خود را برگزار می‌کند و پروژه‌های پارکینگ و نیو‌مدیا که در
ماه گذشته هشتمین دوره “دسترسی محدود” را با
محوریت ویدیو برگزار کرد.
گالری اُ نیز به شکل دیگری و بدون فراخوان، تاکنون سه
نمایشگاه با عنوان “سه در سه” برگزار کرده است که
حاصل بررسی و انتخاب آثار هنرمندان جوان بوده است.

در اینجا ذکر چند نکته ضروری و قابل توجه است:

اول : هیچکدام از سالانه‌ها و فراخوان ‌ها جای خالی
بینال‌ها را پر نمی‌کنند.
دوم : رشد قارچ‌گونه فراخوان‌های بی‌دروپیکری که هیچ‌گونه
کیفیت و اعتبار تخصصی و حرفه‌ای ندارند و با عبارات
فریبنده‌ای چون “ارائه گواهی شرکت در نمایشگاه” یا ”
نمایش در کشورهای خارجی” دریافت هزینه‌های گزاف
از هنرمندان را توجیه می‌کنند و این عمل را جایز جلوه
می‌دهند و چیزی جز خطی در سوابق هنرمند نیستند.
اغلب این فراخوان‌ها از جانب افراد و گروه‌های فرصت‌طلب
و نیز برخی گالری‌های غیرحرفه‌ای منتشر شده است.
سوم : همان‌طور که فراخوان‌های بی‌کیفیت باعث بی‌اعتبار
شدن هنر می‌شوند، در مقابل فراخوان‌های معتبر می‌توانند
سکوی پرتاب جوانان مستعد به فضای حرفه‌ای هنر باشند؛
فرصتی مغتنم و رایگان برای دیده شدن، محک خوردن و
ورود به دنیای وسیع‌تر هنر. همچون بسیاری از هنرمندان
مطرح امروز که از دوسالانه‌ها و فراخوان‌های حرفه‌ای
برآمده‌اند.

 

#بام_گردی
دبیر: مهدی مشایخی

عکس بیشتر:

 

 

اخبار هنرهای تجسمی را در پشت بام پیگیری کنید.

برای خرید نسخه کاغذی پشت بام به این لینک مراجعه کنید.

خرید نسخه کاغذی

مجله آنلاین

مهدی مشایخیAuthor posts

دبیر بام گردی

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.