هنرکده هنرهای تزئینی در مهرماه 1339 توسط هوشنگ کاظمی و با حمایت وزیر فرهنگ و هنر وقت، مهرداد پهلبد، در ساختمانی اجاره‌ای در کوچه پیرجمالی در خیابان شریعتی بالاتر از خیابان طالقانی فعلی تاسیس شد. با ظهور انجمن هنری خروس جنگی در اواخر دهه 1320 شمسی و تحولات مهم فرهنگی و هنری در دوره پهلوی دوم و به‌خصوص بعد از کودتای 28 مرداد 1332، فضاهای آموزشی در حیطه هنرهای دیداری مدرن گسترش پیدا کرد. هنرستان هنرهای زیبای تهران در سال 1332 با رویکرد آموزش نوین، که تحت تاثیر فضای آموزشی مدارس اروپا، فعالیت می‌کرد، توسط جلیل ضیاپور تاسیس شد. ضیاپور که خود بنیان‌گذار انجمن هنری خروس جنگی و از دانش‌آموختگان اروپا بود، شیوه آموزش این هنرستان را نسبت به مدارس و آموزشگاه‌های قبل تغییر داد و به‌همین دلیل اولین هنرآموخته‌گان این هنرستان مورد استقبال دانشکده هنرهای زیبای تهران قرار نگرفتند. در حالی که در محدوده  دهه های 20 و 30  تفکر بازگشت به هنر ملی و میهنی رواج پیدا کرده بود. در نگاه نخست توجه به اصالت ایرانی و هویت شرقی است که پایه‌های هنرهای تزئینی را شکل می‌دهد. با توجه به تحولات هنری ایران در دهه 30 و 40 شمسی و رواج هنر نوگرا در بین هنرمندان ایرانی، ماهیت و ساختار هنرکده هنرهای تزئینی با الگوبرداری از مدرسه آرت دکوی پاریس بنیان گذاشته شد. علاوه بر استادان ایرانی، از مدرسان خارجی (فرانسوی) هم دعوت شد که در هنرکده هنرهای تزئینی تدریس کنند. حضور این استادان سبب آشنایی و شناخت بیش‌تر هنرجویان ایرانی با هنر مدرن غربی شد. این هنرکده با ایجاد امکانی برای ادامه تحصیل دانش‌آموختگان هنرستان و ایجاد رشته‌های جدید، بخشی از نیازهای تحصیلی نسل جدید را پاسخ داد. این شماره از پشت بام به این هنرکده اختصاص دارد که میتوانید از این لینک خریداری فرمایید.

نمایشگاه علی معمری، با عنوان رَشتوسط : در:

مروری بر نمایشگاه علی معمری

مروری بر نمایشگاه علی معمری در گالری اُ


نمایشگاه آثار علی معمری، گالری اُ، با عنوان رَش

ژاک دریدا در مقدمه‌ای بر مقاله «مروری بر بازنمایی»
می‌نویسد: «منظور از بازنمایی یک چیز، چیست؟
می‌توانیم در جواب این سوال بگوییم: نمایش دادن
یک چیز». مطالعه و بازنمایی طبیعت، از موضوعاتی
است که بارها توسط هنرمندان مورد توجه قرار
گرفته است. در نمایشگاه علی معمری نیز با
بازنمایی واقع‌گرایانه از طبیعت مواجهیم، اما نه
آن طبیعت آرمانی که در پس ذهن هر انسانی
به مثابه امر متعالی و زیبا حضور دارد،
بلکه طبیعت امروزی که بازنمایی شده‌ ماست.
نمایشگاه متشکل از نقاشی‌های چند لتی با برخوردی
انتزاعی به همراه چیدمانی از طبیعت انسانی ا‌ست.
پالت رنگی غیر متعارفی که نقاش از طبیعت ارایه کرده،
با وجود تیرگی و سیاهی مسلط، راوی واقعیتی از
پلشتی حضور انسان است. تیرگی و چرکی در اینجا،
نشانه‌ای است از آنچه که بیرون از گالری اتفاق افتاده
یا در حال وقوع است.
تعداد بالای لت‌های نقاشی‌ها نیز، حاکی از قطعه‌ قطعه
شدن همان طبیعت آرمانی‌ است که با مرزبندی‌های
انسانی، هویتی منفصل به خود گرفته است.

چیدمانی از طبیعت انسانی

چیدمان اما در اینجا حکم آیینه‌ای دارد که مخاطب را در
مقابل خودش (بخوانید اعمال خودش) قرار می‌دهد.
نمونه برش خورده از طبیعت آلوده به ساخته‌های انسانی،
که با وجود مرزی که گاردریل آن را توجیه می‌کند، تمام قد
در پیش چشمان مخاطب است و عریان و بی‌پرده واقعیت
را نمایش‌ می‌دهد. هر چند خود گاردریل هم، آن‌چنان که
از ظاهر زنگ‌زده و زوار در رفته‌اش پیداست، توانایی ایفای
نقش مرز را ندارد و خود نمادی از آلودگی ا‌ست. اما اگر
گاردریل را در نظر نگیریم و آن را حذف کنیم، مخاطب در
فاصله کمتر و نزدیکتری با کرده خویش قرار می‌گیرد و
آلودگی غالب در چیدمان، با شدت و حدت بیشتری
خودش را بر ما عرضه می‌کند.
فرآیند بازنمایی در این نمایشگاه، زبان کنایه‌ای به خود
گرفته است. کنایه از آن‌چیزی که هست یا شده.
همان‌گونه که کریس بارکر بیان می‌کند: «بازنمایی
مجموعه‌ای از فرآیندها است که از طریق آن، اعمال
معنادار، یک شی یا رفتار در دنیای واقعی را توصیف یا
معنا می‌کند. از این‌رو، بازنمایی عملی نمادپردازانه
است که دنیای مورد نظر مستقلی را انعکاس می‌دهد.»

#بام_گردی
دبیر: محمد شمس

 

عکس بیشتر:

 

مروری بر نمایشگاه علی معمری

مروری بر نمایشگاه علی معمری

 

مروری بر نمایشگاه علی معمری

مروری بر نمایشگاه علی معمری

 

مروری بر نمایشگاه علی معمری

مروری بر نمایشگاه علی معمری

 

مروری بر نمایشگاه علی معمری

مروری بر نمایشگاه علی معمری

 

مروری بر نمایشگاه علی معمری

مروری بر نمایشگاه علی معمری

مجله آنلاین

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد.