
آیا حاضریم در جایگاه جنایتکار بایستیم و به دیگری شلیک کنیم؟
در سال ۱۳۸۹، در گالری طراحان آزاد، امیر معبد با اجرای «بیا نوازشم کن» ما را در موقعیتی قرار داد که مرز میان نوازش و خشونت محو شد. من در آن اجرا حضور داشتم. بدن هنرمند در برابر ساچمه ایستاد و ما دعوت شدیم تا با شلیک، نوازش را به خشونت تبدیل کنیم. تکرار مداوم عبارت «بیا نوازشم کن!» نه یک دعوت ساده، بلکه فرمانی بود که مخاطب را در جایگاه جنایتکار قرار میداد؛ جایی که نوازش به نقابی برای شلیک تبدیل میشود. ... ادامه ...





















