دستها فاعل تجربهاند
در نمایشگاه «فاقد خانواده پدری»، مخاطب وارد وضعیتی میشود که گویی در فضایی نامطمئن و به هم ریخته شکل گرفته است؛ فضایی که تجربه را از همان ابتدا به عنوان یک وضعیت آغاز میکند. در این مجموعه نقاشیهای شهگل صفرزاده، با فضایی مبهم و پراکنده روبهرو میشویم که در نگاه اول پرترهها شکل کامل و ثابتی ندارند، بدنها در هم تنیدهاند اما هرگز یکدیگر را کامل نمیکنند. همزمان، دستها فعالترند و توجه را جلب میکنند. به گفتهی خود هنرمند، دستها فاعل هر گونه تفکر هستند و این حضور برجسته در کارها به وضوح دیده میشود. این بههمریختگی، خلا و پراکندگی از پسزمینههای مبهم که با خطوط سیاه گسسته و پراکنده پوشانده شدهاند و ترکیب نامتقارن پرترهها و بدنها نشان از یک وضعیت ناپایدار انسانیاست، رنگها در این آثار غالبا تیره، خاکی، قرمز و بنفش هستند و با همآمیختگی نرم ریشهدار بودن بدنها را منتقل میکنند. این مجموعه با تکنیک اکرلیک روی بوم اجرا شده و خطوط سیاه روی زمینه همچنان که به فضا عمق میدهند، آشفتگی روابط درونی فیگورها را تقویت میکنند و چشم مخاطب را به حرکت وادار میکنند و مجموع این ترکیب یک مساله را با خود حمل میکند: این خلا ناشی از نبود یک فرد خاص نیست، بلکه نبود نظمی است که بر وضعیت ناپایدار روابط معاصر دلالت دارد. در غیاب نظمهای پیشین وجود خانواده با اصالت دیروز، روابط دیگر الگویی ثابت ندارند و به موقعیتهایی موقت تبدیل شدهاند که هر بار باید از نو ساخته شوند. افراد پیش از آنکه بدانند چه هستند، وارد کنش و تماس میشوند و این شکل روابط در دنیای معاصر یک فقدان و تعلیق دائمی ایجاد میکند. انسانها مدام میان اتصال و گسست در حرکتاند. بدنها وارد رابطه میشوند پیش از آنکه زبان بتواند آن را تعریف کند و دستها حضوری پیشدستانه دارند و پیش از چهرهها وارد میدان میشوند. این فقدان و تعلیق در آثار شهگل صفرزاده به وضوح قابل مشاهده است. این آثار به دنبال تبارشناسی مشخص یا ارجاع مستقیم نیستند. آنچه دیده میشود حاصل انباشت تجربهها و مواجهههاست، بدون تلاش برای قرار گرفتن در امتداد یک خط روشن. همین امتناع از قطعیت، با وضعیت ناپایدار روابط درون آثار همخوان است. در نهایت، نمایشگاه «فاقد خانواده پدری» مخاطب را در وضعیتی رها میکند که معنا هنوز تثبیت نشده است؛ وضعیتی معلق میان بدن، رابطه و عملی که پیش از هر تعریف قطعی، خودش را آشکار میکند.
بامگردی
نسترن کمالی
